Typowa młoda anorektyczka to zwykle zdolna, mądra, ambitna, wrażliwa, przykładająca dużą wagę do nauki dziewczyna, która zawsze była córunią rodziców, którzy, albo byli zanadto opiekuńczy, albo nie zwracali na nią uwagi, gdyż uważali, że jest na tyle inteligentna i bystra, że poradzi sobie, bez ich większego zainteresowania.

Większość jednak z tych dziewcząt chce zaspokoić ambicje i oczekiwania rodziców- niekiedy wygórowane. Zwykle bywa tak, że rodzice, którzy zdają sobie sprawę z inteligencji córki, przestają ją doceniać, gdyż to, że przyniesie czwórkę czy piątkę jest dla nich oczywiste. Dziewczynki chcą jednak być doceniane za każdą przyniesioną ocenę, a gdy tego nie dostają uważają, iż nie są zbyt dobre, by oczekiwać pochwał od rodziców- starając się być jeszcze lepsze. Wszystko zaczyna się, więc w sposób typowy: dziewczynka niezadowolona z własnych osiągnięć stara się być coraz lepszą, nie tylko w nauce, ale również pod względem wyglądu. Niezadowolona z siebie chce zrzucić kilka kilogramów; więc razem z ciężką nauką stosuje dietę odchudzającą-, która z czasem opanowuje całą jej egzystencję. Nie wiadomo, w którym momencie sprawy wymykają się spod kontroli. Odchudzająca osoba żyje w panicznym lęku przed utyciem, pomimo znacznego wychudzenia widzi swoje ciało w okrągłych kształtach. Często wyczerpana chęcią bycia lepszą, co zaczyna znaczyć tyle samo, co szczuplejszą ma trudności z koncentracją, oraz przyswajaniem materiału. Uczy się coraz dłużej, gdyż niedożywiony mózg wolniej pracuje- jest apatyczna, często zmęczona senna, lecz nadal w towarzystwie sprawia wrażenie osoby wesołej, niemalże idealnej. Coraz szybciej się męczy, lecz nie jest w stanie tego zmienić, ciągle pragnie być ta „najlepszą”, dąży do ideału, którym staje się postać bez grama tłuszczu, nawet mięsni. Kobiece kształty, piersi i biodra budzą jej obrzydzenie i wstręt, ustanie miesiączek przyjmuje z ulgą, gdyż uważa, że wreszcie ma kontrolę nad swoim ciałem. Sylwetka upodabnia się postury młodego chłopca.

Przestając jeść, przyzwyczajają swój organizm do rzadkości spożywanych małości spożywanych posiłków- Żołądek się kurczy i coraz rzadziej odczuwa głód, lecz gdy ten jednak się objawia…. Zaczyna się nieustanna walka O „pusty żołądek”. Anorektyczki często są głodne- zwłaszcza w pierwszej fazie ograniczania posiłków, oraz, gdy patrzą jak ktoś je w ich towarzystwie, często jednak nie kusząc się na poczęstunek, z obawy, że jedno nadłamanie „regulaminu” pociągnie za sobą inne „nadużycia” pokarmowe. Poza tym anorektyczka, która skusiłaby się na poczęstowanie choćby najmniejszym miasteczkiem, przezywałaby katusze, iż nie potrafi zapanować nad niczym, nawet nad własnym głodem, co byłoby życiową porażką.

Są jednak, ale bardzo nieliczne, przypadki, podczas, których anorektyczka robi sobie „przerwę”- objada się a potem wymiotuje. Jest to nawiązanie do bulimii- jednak nią nie jest. Takie sesje zdarzają się bardzo rzadko i nie są ulubionym sposobem powracania do „normalnego” stanu wychudzenia, częstszym sposobem są wyczerpujące ćwiczenia fizyczne- zwykle robione w ukryciu. Oczywiście występują przypadki, podczas, których anoreksja przeradza się w bulimię- jednak są one bardzo rzadkim objawem.

Sposób odżywia anorektyczki, jest często bardzo dziwny. Najczęściej spożywa niewielkie porcje nabiału (głównie produkty odtłuszczone), suszone owoce rzadziej słodycze. Posiłek kroi na bardzo małe kawałeczki i to, co się uda „rozrzuca naturalnie” po talerzu, a resztę je cierpiąc często wielki katusze. Podczas wspólnych posiłków wypluwają jedzenie w chusteczkę bądź do rękawa, rozlewają „przypadkiem zupę”, twierdzą, że tego nie lubią, albo, że boli je żołądek i nie mają ochoty nic zjeść. Jak to zwykle bywa w rodzinach anorektyczek, posiłki są spożywane razem, mimo wszystko chora osoba dąży aby coraz częściej jadać samemu. W samotności łatwiej jest wyrzucić, bądź ukryć posiłek, nie narażając się na okrzyki typu: „Znowu nie jesz”, „jesteś taka chuda, a gardzisz jedzeniem”, „dzieci w innych krajach głodują a ty odpychasz posiłek”, czy też „Gotuję dla ciebie z miłości a ty mnie nie kochasz, bo nie chcesz zjeść”.

Dziewczynki często krzątają się po kuchni i pomagają przyrządzić posiłek, by pozbyć się podejrzenia o chorobę czy wyrzucanie pokarmu. Gotując czy krojąc sałatki nigdy nie próbują swoich potraw, sprawiają tylko wrażenie, że rzeczywiście nie boją się jedzenia, że są chętne w każdej chwili coś zjeść- przecież pracują w kuchni, muszą sprawdzać czy przyrządzony posiłek jest smaczny. Często jednak proszone o skosztowanie odmawiają, twierdząc, że jak przyrządzały, to się na próbowały i najadły.

Brak pożywienia i wyczerpująca gimnastyka powoduje spadek wagi ciała. Niedożywienie zaczyna odbijać się na organizmie. Rozpoczyna się od ustania miesiączki (u chłopców utrata popędu płciowego i erekcji). Szczupłość przeradza się w wychudzenie, potem w wygłodzenie. Jeśli się temu nie przeciwdziała, oczy i policzki zapadają się. Z czasem przy dłuższym ograniczaniu posiłków, zaczynają odstawać uszy, a w okolicy kości policzkowych głowa wydaje się okrągła, co jeszcze bardziej skłania dziewczynkę do zaostrzenia diety. Kolejnym symptomem jest wypadanie włosów a następnie także zębów. Niekiedy dzięki odpowiedniej interwencji lekarza i odnowieniu stosunków z bliskimi anorektyczka zaczyna jeść i odzyskuje wagę zbliżoną do normalnej. Zawsze jednak- podobnie jak u alkoholika czy nałogowego palacza- przy różnego rodzaju załamaniach może dojść do nawrócenia choroby. Co świadczy o tym, iż anorektyczka nigdy nie zdrowieje całkowicie- jedynie mogą nastąpić poprawy- przy tej chorobie nigdy nie będzie pewności, że osoba chora wyzdrowiała na zawsze. Zdarza się, że zostaje, bulimiczką, lub wraca do dawnego sposobu odżywiania się. Ponownie pojawiają się wyrzuty sumienia związane z “nadmiernym” jej zdaniem spożyciem wszelkich pokarmów. Zdarza się również, że działania chorej nie zostają przerwane, wówczas anoreksja może okazać się śmiertelna. Im wcześniej zawróci się chorego z jego drogi prowadzącej do samounicestwienia, tym większe prawdopodobieństwo odniesienia sukcesu w postaci całkowitego powrotu do zdrowia. Fatalny koniec następuje głównie z powodu ogólnego wycieńczenia czy wręcz wyniszczenia organizmu. Przyczyną śmierci jest odwodnienie i zachwianie równowagi soli mineralnych, zaburzenia kardiologiczne lub nefrologiczne, infekcja osłabionych organów czy poważne powikłania żołądkowe.