PSYCHIKA CHOREJ I ZMIANY W NIEJ ZACHODZĄCE



….Młoda osoba, jak dotąd spokojna, coraz częściej wykłóca się z rodzicami o ilości pożywienia, jakie zjadła albo i nie….

Głodowanie ma wielki wpływ na psychikę. Niedożywienie powoduje zmiany biochemiczne, które oddziałują na myśli, uczucia i zachowania. Występuje łatwość popadania w rozdrażnienie albo apatię, ponieważ organizm zużył zapasy tłuszczu, łącznie z tymi, które znajdują się w mózgu. Prowadzi to do krnąbrności, nie przyznawania się do cho­roby i niezgody na leczenie.

Na początku choroby młode osoby opisując chorobę nawiązują do nastroju euforii. Nareszcie coś od nich zaczyna zależeć: same ustalają ilość spożywanego jedzenia, ciągle się SAME kontrolują i same ĆWICZĄ.

Czują się silne. Osoba, która nigdy nie sprzeciwiła się opiekunom, czuje dreszczyk buntu. Po raz pierwszy w życiu coś od niej zależy — i to coś tak ważnego, jak jedzenie.

Niektóre dziewczęta stwierdzają, iż zatrzymanie miesiączki daje im poczu­cie władzy, gdyż same mogą decydować o swojej kobiecości.

Anorektyczka chce się wywyższać, chce być zauważona i doceniana za wszystko co zrobi- wytycza sobie coraz większe wymagania i surowsze reguły. Ostry reżim daje poczucie własnej wartości.

W miarę jak dziewczyna traci na wadze, coraz bardziej się lęka, czy nie je za dużo. Obawia się, ze, jeśli odpuści dietę choćby na chwilę, straci nad wszystkim kontrolę i zacznie objadać się. Chora nie dojada, zabezpieczając się w ten sposób na wypadek, gdyby chciała ulec pokusie, której z reguły nie ulega.

Lekceważenie sygnałów wysyłanych przez organizm jest kolejnym psychologicznym efektem anoreksji. Chora chce jeść, gdy patrzy na rodzinę podczas posiłków wyje z głodu, potrafiła jednak sobie odmówić, zignorować sygnały głodu, chłodu dochodzące z organizmu, czuje wtedy satysfakcję, że umie sama sobą pokierować.

Obsesja na punkcie porządku to następny psychologi­czny efekt anoreksji. Zapisywanie swojej wagi, liczenie przyswojonych kalorii, wypunktowywanie wykonywanych ćwiczeń, staje się codziennością- dotyczy to również nauki, wobec, której staje się wymaga­jąca. Choć zawsze uczyła się dobrze, teraz jest wręcz fanatyczką. Sporządza notatki z własnych notatek i przegląda je do późna w noc, bez względu na to, czy następnego dnia będzie spraw­dzian, czy też nie.

Im dłużej choroba jest nie leczona, tym bardziej zwiększa się możliwość pojawienia się depresji. Chora za wszelką cenę chce być niezależna, która to niezależność wywalczyła dzięki- jak jej się wydaje- głodówce. Im dłużej trwa anoreksja, tym bardziej osoba jest niespokojna, przygnębiona i przerażona. Nie tylko jej ciało jest wycieńczone i wy­czerpane, ale i ona sama prowadzi nieustającą walkę z samą sobą.