Większość uczonych skłania się do poglądu, że zaburzenia odżywiania się powstają w wyniku połączenia, splotu wielu czynników - indywidualnych, społecznych i kulturowych.



CZYNNIKI INDYWIDUALNE:

Czynniki psychologiczne (depresja, lęk, obsesje i kompulsje, zaburzenia osobowości, deficyty poznawcze i emocjonalne, zaburzony obraz własnego ciała oraz trauma psychologiczna lub fizyczna, niska samoocena, perfekcjonizm,);

Czynniki genetyczne; nieprawidłowości neuroendokrynologiczne i metaboliczne (istnieje wiele badań potwierdzających obecność dysfunkcji układu serotninergicznego, skłonność do otyłości i wczesne dojrzewanie);

CZYNNIKI RODZINNE:

Specyficzny model rodziny (dominująca, intruzywna matka, ambiwalentny, pasywny ojciec,);
Specyficzne wzorce interakcji utrudniające proces separacji- indywiduacji (nadopiekuńczość, sztywność, unikanie otwartego konfliktu,);
Przecenianie oczekiwań społecznych;
Występowanie zaburzeń odżywiania się w rodzinie;
Występowanie zaburzeń afektywnych i alkoholizmu w rodzinie;
Dr. Lesterem Bakerem ze Szpitala Dziecięcego w Filadelfii wyodrębnił pięć cech charaktery­stycznych dla rodzin, w których rozwinęła się anoreksja:

usidlenie, nadopiekuńczość, sztywność, unikanie i nierozwiązywanie konfli­któw, wciąganie dzieci w konflikt między rodzicami.


 

Usidlenie



W rodzinach usidlonych każdy tak bardzo żyje życiem innych członków rodziny, że kończy za nich zdania lub odpowiada na pytania do nich skierowane. Indywidualność i autonomia ule­gają zatarciu. Zacierają się również granice, kto jest dzieckiem, a kto rodzicem.

Rodzice troszczą się o swe dzieci raczej za bardzo niż za mało. Chcą, aby miały wspaniałe dzieciństwo, jakiego sami nie zaznali, i bardzo się angażują we wszystkie sprawy swoich dzieci. Choć wszyscy są tak silnie ze sobą związani, jednocześnie każdy jest przeraźliwie samo­tny. Występuje silne poczucie lojalności, ale nikt nie jest sobie bliski. Ponadto mają poczucie, że ich zadaniem jest troszczenie się o innych członków rodziny, ale nie o siebie.

Czasem rodzice opowiadają za dziecko zanim ono samo zdąży odpowiedzieć za siebie.

Rodzice zamiast pozwolić wyrazić dziecku jego uczucia narzucają mu, co mają czuć, jak maja odpowiadać, co wybrać, nie dają swobody, która w młodym wieku jest bardzo ważna. Często decydując za swoje pociechy ograniczają je.

W usidlonych rodzinach zdarza się również, że jedna osoba mówi do innej za pośrednictwem trzeciej. Dzieci mogą przyjąć opiekuńczą postawę wobec rodziców albo rodzeństwa, rodzice zaś mogą wciągać je w małżeńskie swary i rozgrywki.

W rodzinach usidlonych zatraca się indywidualność. Nie tylko nie dochodzi do wykształcenia autonomicznej osobowości, ale wręcz taki rozwój zostaje zahamowany. Przesadne wymagania wspólnoty upośle­dzają prywatność. Granice wolności i autonomii jednostki są niewyraźne, każdy członek rodziny natrętnie ingeruje w uczucia pozostałych. Zmia­na w postępowaniu jednej osoby wpływa na funkcjonowanie całej ro­dziny.



Nadopiekuńczość



W rodzinach, w których rozwinęła się anoreksja, wszyscy bardzo się o siebie troszczą, kochają się szczerze i chcą dla siebie jak najlepiej. Ta troska nie ogranicza się tylko do tego członka rodziny, u którego wystą­piła anoreksja, jest również widoczna na długo przed pojawieniem się choroby. W takich rodzinach jest wielkie wyczulenie na wszelkie niepokojące sygna­ły, a także przeświadczenie, że świat nie jest bezpieczny i lepiej trzymać się razem. Dziecko ma niewiele możliwości bezpośredniego „wyswobodzenia się od rodziców”, jest wychowywane w sferze dobroci i bezpieczeństwa. Dzieci reagują na rodzicielską nadopiekuńczość poczuciem ogromnej odpowiedzialności za rodzinę.



Sztywność i unikanie konfliktów



W celu zachowania zasad domowych zostają utworzone ścisłe zasady. Nadrzędne znaczenie przypisuje się panowaniu nad sobą. Jeżeli np. ojcu zdarzy się krzyknąć na dziecko, to w oczach najbliższych stracił panowanie nad sobą, czyli wyłamał się z zasad regulujących życie rodziny.

„Sztywne" rodziny są bezbronne wobec kataklizmów przychodzących z zewnątrz- zmiany pracy czy szkoły, śmierci w rodzinie, separacji czy rozwodu. Choć na pozór wszystko wygląda normalnie, w istocie tak nie jest. Na skutek nowych okoliczności i właściwej nadopiekuńczości i sztywności, rodziny „sztywne” stają bezradne w obliczu konfliktu Nadrzędnym celem jest ro­dzinna harmonia, którą można ją osiągnąć poprzez: ignorancję problemów, maskując, rozmywając, przewlekając lub omijając wszelkie spory. W niektórych rodzinach jeden ze współmałżonków unika konfliktów. Jeżeli ten drugi próbuje poddać dany problem pod dyskusję, pierwszy zmienia temat, aby uniknąć dyskusji, by nie doprowadzić do kłótni.



Wciąganie dzieci w konflikt małżeński



Gdy dziecko zostaje wciągnięte w konflikt między rodzicami może albo przymierzyć się z jednym z nich, albo odgrywać rolę mediatora. Gdy anoreksja rozwija się w takiej rodzinie i przestaje być tajemnicą, rodzice łączą się w swej trosce o córkę. Objawy choroby zaczynają mieć wpływ na atmo­sferę w domu. Jeżeli dziewczyna je i przestaje tracić na wadze, nastaje sielanka i harmonia. Kiedy odmawia przyjmowania posiłków, wybu­jają sprzeczki, podczas których często jedno z rodziców obwinia dru­gie o brak należytej opieki nad dzieckiem- rodzice często przechodzą od troski do frustracji i przygnębienia z powodu zachowania córki („Dla­tego ona robi to nam i sobie? Dlaczego nie próbuje sobie pomóc?"). Ojciec i matka są zaabsorbowani obowiązkami rodzicielskimi, że sprzeczki dotyczące ich małżeństwa schodzą na dalszy plan. Decydują­cy wpływ na funkcjonowanie rodziny mają objawy choroby.



CZYNNIKI KULTUROWE:

Kulturowa presja wywierana na kobiety dotycząca odchudzania się i stosowania diety;
Niezadowolenie z własnego wyglądu (cecha występująca u młodych kobiet w kulturze zachodniej);
Silna koncentracja na własnym wyglądzie, społeczne oczekiwanie atrakcyjności;
Stygmatyzowanie otyłości;
Kulturowy konflikt ról u kobiet;
Ideał szczupłej sylwetki;
Przy silnej predyspozycji (czynniki wymienione powyżej) bezpośredni wpływ na pojawienie się zaburzeń odżywiania mogą mieć takie czynniki jak:

Podejmowanie restrykcyjnej diety ( często na skutek poczucia bycia "zbyt grubym" lub komentarzy innych osób),
Depresję (w tym sezonowe wahania nastroju),
Reakcję na nowe doświadczenia (dojrzewanie, odejście z domu, podjęcie nauki w szkole średniej),
Przykre doświadczenia życiowe.
 

• PIERWSZY KROK, CZYLI CO ZROBIC,GDY WIDZIMY, ŻE COŚ JEST NIE TAK :
  
  
  
  Koniecznie DZISIAJ poszukajcie pomocy medycznej: nie ma na co czekać, im szybciej tym lepiej!:
  
  
  
  • Zadzwońcie do swojego lekarza albo pediatry.
  
  • Opiszcie szczegółowo zauważone przez was niepokojące objawy.
  
  • Zaplanujcie termin badania lekarskiego i psychologicznego.
  
  Zarówno badanie fizyczne, jak i psychologiczne jest niezbędne. Lepiej zacząć od badania lekarskiego, aby terapeuta, dokonujący oceny psychicznego stanu dziecka, znał już jego wyniki i mógł złożyć je w spójną całość.