Chłopcy oraz w większości dziewczynki chorują na anoreksję. Choroba ta rozpoczyna się najczęściej w okresie dojrzewania, jednak ma również swoje „ofiary” w 2-giej, 3-ciej, 4-tej dekadzie życia. Osoby chore czują wstręt do jedzenia, wszelkich okrągłości ciała, które niewątpliwie nasilają się w wieku lat nastu. W podświadomości takich osób może się objawić chęć pozostania dzieckiem, walcząc z narastająca tkanką tłuszczową- ogólnie z rozwojem- coraz bardziej nie akceptują siebie, widza się brzydkimi, grubymi, ofiarami swojego własnego ciała, które na przekór robi im psikusy nie zmieniając się tak jakby chcieli. Choć często odwracają się od rzeczywistości, widzą się w „krzywym zwierciadle”- choć są wychudzone, widzą się jako grubaski, które ciągle powinny walczyć z nadwagą. Z czasem następuje zanik miesiączki- cofanie w rozwoju fizycznym- ciało budową przypomina wychudzona małą dziewuszkę. Mimo tego nadal nie jedzą. Zaprzestanie miesiączkowania traktują jako dźwignie, dzięki, której mogą regulować swój organizm, „panując”- jak im się wydaje nad własnym zdrowiem, życiem i zaistniałą sytuacją.